Ik en de maatschappij
De samenleving is radicaal veranderd. Van een samenleving die gebaseerd is op vrij stabiele kennis en ervaring zijn we doorgegroeid naar een samenleving waarbij stabiele factoren steeds minder een rol spelen. De enige stabiele factor lijkt de verandering zelf te zijn. We kunnen er niet meer van uitgaan dat de kennis die we opdoen voor ons 25e levensjaar voldoende is om ons functioneren in de maatschappij en in werksituaties te waarborgen. 
De vraag of je in staat bent jezelf aan te passen aan veranderende omstandigheden en daarop in te spelen wordt steeds belangrijker. Dat betekent dat individuen niet meer alleen kunnen terugvallen op opgedane kennis en ervaringen maar steeds weer zichzelf de vraag moeten stellen “Wat kan ik in deze nieuwe situatie met mijn kwaliteiten?”.Temeer omdat blijkt dat we steeds meer informatie op ons af krijgen. In het boek Gebruik je hersens van Jan Willem van den Brandhof staat hierover: ' een weekeditie van de New York times bevat meer informatie dan de informatie waarmee iemand in de 17e eeuw gedurende zijn hele leven werd geconfronteerd.
Dit is een fundamenteel nieuw proces omdat we niet meer alleen via bijscholing of cursussen bij kunnen blijven. We zullen steeds meer en steeds opnieuw onszelf in moeten zetten in plaats van onze kennis of ervaring. We gaan toe naar een maatschappij waarin we ons leven lang zullen leren. Niet alleen leren in de zin van kennis opdoen of ervaring verwerven maar ook leren over jezelf in een veranderende omgeving.
Dat vraagt heel veel van mensen. En in een aantal gevallen lopen mensen vast in dit proces. 

Ik geloof niet dat mensen vastlopen omdat ze te weinig bagage hebben om dit proces aan te gaan. Hoewel ik veel mensen coach die in hun dagelijks functioneren vast lopen of dreigen vast te lopen is er in essentie altijd een oplossing. Je hoeft niet ziek te zijn om beter te willen worden.

Vragen stellen en de natuur
Juist omdat het erom gaat dat je weet waar je kwaliteiten liggen en hoe je deze kwaliteiten inzet in veranderende omstandigheden kan ik als coach alleen maar vragen stellen. Veranderingen in dit proces komen uiteindelijk altijd van binnen en uit jezelf. 
Ik hoeft niets uit te leggen. Alle antwoorden zijn er al. Al het weten is er al. Dat zit in jezelf. Je hoeft ze alleen maar te ervaren. Daarvoor moet je wel ruimte scheppen en even stilstaan. Even als een helikopter er boven vliegen en kijken naar wat er aan de hand is.

Ik laat mensen die ik coach een plek kiezen om naar toe te gaan. Dat mag een bos zijn, heide of het wad. Als het maar natuur is. 

In feite is de natuur een prachtige metafoor voor het dagelijks leven. Alleen in het dagelijks leven is er altijd de afleiding van de dagelijkse situatie. Daardoor komt men er vaak niet aan toe de eigen rol in het dagelijks leven te beschouwen.
In de natuur merk je beschutting, kun je kijken in de verte, heb je overzicht of juist gebrek eraan, ervaar je hoe snel je loopt, vraag je je af: waar ga ik heen, leid ik of laat ik me leiden. Kortom, je komt jezelf tegen. In de natuur is het veel eenvoudiger om jezelf in je situatie te zien en dat te accepteren.

Mensen komen bij zichzelf door er op uit te trekken. Door weg te gaan uit de dagelijkse situatie. De natuur is een perfecte plek om tot inzicht te komen en om afstand te nemen.
In de natuur is alleen de eigen rol over. Wat daar overblijft is jezelf. Daardoor ontstaat er ruimte om de situatie te overzien.

Inzicht is de eerste stap. En dat is dus inzicht in jezelf, in je kwaliteiten en in de omgeving waarin je functioneert. Ik probeer door vragen te stellen dat inzicht naar boven te krijgen. Voor mij is het vervolgens een kick als mensen iets over zichzelf ontdekken. Als ze ervaren welke kennis ze hebben.


Geen methodiek??
Ik gebruik niet echt een vast stramien of methodiek. Ik geloof in de waarde van de intuïtie en het gevoel. Ik ga dan ook op een intuïtieve manier te werk. Natuurlijk heb ik allerlei technieken voorhanden maar ik weet van tevoren niet welke ik ga gebruiken. De mens staat bij mij centraal en de manier waarop die mens leert of ervaringen opdoet. De eigen inbreng is de leidraad.

Als je alleen zelf overblijft, als het alleen over je eigen rol gaat en als je daarover ondervraagd wordt dan komt de kwetsbare kant van mensen naar boven en daarmee ook de drijfveren en kwaliteiten. Dan kom je tot de kern. 

Ik ben er van overtuigd dat mensen te vaak een koers uitzetten die eigenlijk niet de hunne is. Wat ik vooral wil is dat je bij jezelf uitkomt, omdat dat de enige plek is waar de echte antwoorden zijn. Niet bij de buren, of je collega’s of al die goedbedoelde adviezen die je dagelijks krijgt, of je er nu om gevraagd hebt of niet. Ze spoken ondertussen wel in je hoofd en leiden je af van al dat wonderbaarlijke wat er gewoon ergens in je schuilt. Wachtend haast, om ontdekt te worden.Als je weet waar het je om gaat, als verhelderd is wat er in je leeft dan is het gemakkelijker een koers uit te zetten. Doordat je tot de kern bent gekomen is er bovendien een duidelijke innerlijke motivatie om die koers daadwerkelijk te gaan volgen. 

Koers
Als verhelderd is wat er in je leeft en als de koers is uitgezet op basis daarvan dan moet de koers vastgehouden worden. Vaak moet men om de koers vast te houden oud gedrag afleren. Dat is niet eenvoudig. Gedrag is vaak vastgelegd in patronen en dat zijn ingeslepen patronen. Men heeft lopen geleerd door vallen en opstaan en door veel oefenen. Dat gaat nu vanzelf. Men hoeft er niet meer over na te denken. Zo is het ook met vaak gebruikte overtuigingen. Als je maar vaak genoeg tegen jezelf zegt: ‘dat wordt toch niks’, dan zal dat ook zeker zo zijn. Om niet in oud gedrag terug te vallen zijn ankers nodig. Ankers die de ervaring, opgedaan tijdens de tocht, weer terug in de herinnering brengen. Juist op plekken waar men het het hardst nodig heeft, bijvoorbeeld op het werk, met mobieltjes, e-mail, collega’s, deadlines, collega’s en hun verwachtingspatronen heb je deze ankers nodig
In de vorm van een symbool, foto van een plek of situatie maken we zo’n anker, dat neergezet wordt op een betekenisvolle plek. Die plek kan je bureau zijn of ergens op je werk of thuis, als het symbool maar zichtbaar voor je is.

Ervaring
Mensen slagen er ook echt in om een ommezwaai teweeg te brengen is mijn ervaring. doordat beelden echt zijn en nog los staan van de dagelijkse werkelijkheid zijn ze vaak verassend helder. Wat te denken van de man die een beeld krijgt van: ik zit op een stoel en er komen allerlei mensen op me af, als nieuwe koers. vertel er eens wat meer over? Ja ik zit in een huis en ik ben alleen. o, ik ben alleen.......een nieuw, misschien nog niet zo aantrekkelijk beeld werd het uitgangspunt om naar te kijken. ik ben alleen en wat ga ik nu doen. het andere beeld was een wensbeeld wat losgelaten diende te worden om te kijken naar wat er nu echt was.
Dit was uiteindelijk voor deze man aanleiding om zijn baan op te zeggen, weer eens op reis te gaan en nu heeft hij een nieuwe baan, waar hij zich rijk mee voelt.
Of de vrouw die zich realiseert dat ze naar haar klanten kijkt als mensen die schaal elf ontvangen en dus maar moeten weten wat ze gaan doen. Zij, als adviseuse heeft zich door deze overtuiging buitenspel gezet en voelt zich niet nuttig. Ze is middels een natuurlijk symbool met een nieuwe overtuiging gaan oefenen. Die van: deze mensen weten nog niet wat ze willen en het is mijn taak om ze daar in te begeleiden. Tijdens de wandeling gaf het al een zichtbare zucht van verlichting. o,ja, dat is ook zo, daar ging het mij om. gek dat ik dat ben kwijt geraakt.
Na een aantal coachingsgesprekken belde ze me op: ik kan het zelf verder alleen, bedankt...Mooier kan het eigenlijk niet. 

Interview en artikel: J.Deutekom

Contact
Voor nadere informatie of om een kennismakingsgesprek af te spreken kun je bellen met 06-44564511 of klik hier>>